Nachtmodus

Danielle Zawadi - 13 januari 2020

Werk van een van de schrijvers van de Literaturjugend

 

Nachtmodus

Om zeven uur in de avond gaan de nachtmodi op mijn telefoon en laptop aan. Een gele waas neemt het scherm over en claimt dat al het blauwlicht weg is. Geen blauwlicht, goede slaap. Rond deze tijd van het jaar doet het buiten mee. De zomertijd is ingegaan en de nachtmodi strekken zich voorbij mijn schermen uit naar mijn ramen. De vliegen botsen er tegenaan en alleen het geluid van buitenspelende kutkinderen wordt niet tegengehouden. De geur van mest hangt als een muggenzwerm boven onze dorpshoofden en het ruikt naar warm – naar vuurkorven in de avond, naar late wandelingen met mijn zussen, naar de ijskraam van het dorp, naar dwalen op het strand. Voor nu kreunt mijn nek, terwijl ik achter mijn te kleine bureau voorovergebogen piepend naar mijn nachtmodus zit te staren. Ik krabbel onleesbare woorden in mijn schriften en probeer mezelf te overtuigen dat Engelse woorden die langer zijn dan drie lettergrepen interessanter zijn dan ijsjes. Interessanter dan roken. Interessanter dan fietsen. Ik ben te oud voor het tropenrooster. Ik ben te zwak voor concentratie. De nachtmodi met hun gele filter geven de illegale pdf’jes kunstmatige nostalgie. Ik herken geen enkele term en ik kan mijn eigen handschrift niet lezen. Buiten roept iemand ‘tien tellen in de rimboe!’ Kleine kinderen, sluit je op in je kamer en breek eruit om dit moment echt te waarderen! Of om niet te huilen – van vermoeidheid, of van de mug die je vannacht wakker zal houden, of van de nachtmodus die zijn belofte nog nooit is nagekomen. Pas wanneer het tien uur is, gloeien alleen mijn schermen nog. Mijn ramen zijn diepblauw en het is daarbuiten stil. Mijn schermen geven geen blauwlicht, het zijn slechts mijn ramen die ervoor zorgen dat ik het begin van iedere zin die ik opschrijf toch nog een beetje kan zien. Nog een klein beetje om door te gaan, nog een klein beetje om vol te houden.

 

Daniëlle Zawadi schrijft bij Literaturjugend Utrecht. Bovenstaande tekst heeft Daniëlle eind 2019 bij een bijeenkomst van Literaturjugend besproken.

Literaturjugend is een koffieautomaat voor schrijvers. Zonder kantoor of collega’s krijgen schrijvers nauwelijks de kans om hun werk te bespreken. Daarom biedt Literaturjugend maandelijks een plek om te sparren, samen te werken, te klagen en feedback te krijgen. Iedereen is vrij om wat voor te leggen. Onze koffieautomaat draait in Utrecht (elke tweede donderdag van de maand), Nijmegen en Antwerpen (elke laatste dinsdag van de maand).

Wil je erbij zijn? We vinden het fijn als je je van tevoren aanmeldt bij Chris (Nijmegen) of Laurens (Utrecht).

 

 

Danielle Zawadi staat bekend om spoken word performances, maar is boven alles een prozaschrijver. Haar performances gaan veelal over het leven in Nederland als iemand van 'de tweede generatie'. Ze won Kunstbende categorie taal, 3e plaats in 2017, maar had daarvoor in haar dertiende levensjaar haar eerste roman gepubliceerd, Zoiets noemen we Ruzie. Ze is te zien op woordkunstpodiums in voornamelijk Den Haag en Rotterdam. Haar passie voor de woordkunst heeft haar ertoe gedreven een eigen platform te creëren: Het Zwarte Schaap - spoken word en poëzie (@zwarte.shaap). Het doel is om bij te dragen aan de woordkunst in Den Haag en artiesten een platform te geven waar ze gehoord zullen worden. Sinds 2019 maakt Daniëlle deel uit van Poetry Circle 010, was ze te zien bij Mensen Zeggen dingen in Ekko, We The People... in de Melkweg en Woorden Worden Zinnen in het Paard. (Foto door Kevita Badloe Jr.)