Het is een nieuw begin // Es ist ein Neuanfang // C’est un nouveau dĂ©part

Ruud Horrichs  - 06 september 2021

Een Nederlandstalig gedicht in opdracht van Borderlines over de Euregio Maas-Rijn, inclusief video en Duitse en Franse vertaling

 

 

Het is een nieuw begin

EXT. LOCATIE ONBEKEND
Mistig. Een rustige stem spreekt.

STEM
Een heel klein beladen hoekje.
Berg aan de Maas.
De eerste herinneringen van mijn leven zijn daar.
In dat dorp rondlopen
een heel weekend lang.
Onzichtbaar.
Oogsdankfeesten.
Magisch.
Zo’n gevoel in je onderbuik.
Een magisch gevoel.

EXT. OP DE BRUG
De mist lost langzaam op. Een groene brug wordt zichtbaar. Het kan nog alle kanten uit.

STEM
Het is voor mij iets heel ongrijpbaars.
Een groene oma over een groene brug.
Haer euver ut vaer,
trök euver de brök.
Varkensstal.
Daar liggen mijn opa en oma begraven.
Zij liep dan over die brug in het zwart met een hoedje op.

INT. LOCATIE ONBEKEND
Signaal blue tooth box is hoorbaar.
‘Three Synthesisers’ van Johnny Greenwood start met afspelen tot het einde.

STEM
Oma.
Daar is ze weer.
Als baby lig ik in de armen van mijn moeder
en we kijken samen in een grote spiegel.
Ik kijk uit het raam en mijn moeder rijdt weg.
Totale rust.
Er kunnen terug nieuwe dingen met die brug gebeuren.

EXT. OP DE BRUG
Aan de andere kant van de brug loopt een zwart geklede oude vrouw voortdurend op en neer. Af en toe stopt ze en kijkt ze bedenkelijk onze kant uit.

STEM
Ik zie mijn oma weer opnieuw op en neer wandelen.
Ik wil graag iets nieuws vinden.
Sinds 24 december 1978 altijd in het zwart.
Ieder mens heeft het recht zich slecht te voelen.
Die brug was voor mij een weg naar een andere wereld.
En dan kwam ze een uur later terug.
Ik wil niet zoals mijn vader worden want hij kon ’t niet.
Alle dromen en gedachten van iedereen ooit geleefd zweven boven de brug.
Dat kan niet anders.
Ik voel geen bloedverwantschap met mijn vader.
Ik heb er met de jaren wel een logica in gevonden.
Groene oma is onder een mooi muziekje constant over de groene brug op en neer aan het wandelen.
You where never really here.
Ik heb veel herinneringen.
Herinneringen van herinneringen van een herinnering van een herinnering.
Als een boom verankerd in de grond in hevig water.
Het is helemaal anders dan je het je had voorgesteld.
Het is een nieuw begin.

EXT. IN DE LUCHT
Er wordt uitgezoomd. Het hele dorp wordt zichtbaar. De oude vrouw kijkt af en toe omhoog onze kant uit, om vervolgens weer op en neer te wandelen.

STEM
Er was eens een heel klein dorpje Berg aan de Maas.
In dat dorp zit je tussen twee wateren in.
Wat zit er van de brug in mij?
Hoe kun je terug op een niveau komen?
De angst dat ik iets niet kan toelaten
dus zie ik het niet.
Ik weet nooit waar ik moet beginnen.
Scherven.
Er is geen chronologie.
You where never really here.
Hij is er nooit echt geweest.
Oma.
Niet doodgaan vannacht.

EINDE

 

Es ist ein Neuanfang

Übersetzung: Lisa Mensing

 

EXT. ORT UNBEKANNT
Neblig. Eine ruhige Stimme spricht.

STIMME
Ein winziges belastetes Fleckchen.
Berg aan de Maas.
Die ersten Erinnerungen meines Lebens befinden sich dort.
In diesem Dorf herumlaufen
ein ganzes Wochenende.
Unsichtbar.
Erntedankfeste.
Magisch.
So ein GefĂŒhl im Bauch.
Ein magisches GefĂŒhl.

EXT. AUF DER BRÜCKE
Der Nebel löst sich langsam auf. Eine grĂŒne BrĂŒcke wird sichtbar. Es
stehen noch alle Wege offen.

STIMME
FĂŒr mich ist es etwas gĂ€nzlich Ungreifbares.
Eine grĂŒne Oma auf einer grĂŒnen BrĂŒcke.
Haer euver ut vaer,
trök euver de brök.
Schweinestall.
Dort liegen mein Opa und meine Oma begraben.
Sie lief dann ĂŒber die BrĂŒcke in Schwarz und mit Hut.

INT. ORT UNBEKANNT
Signal Bluetooth Box ertönt.
„Three Synthesisers“ von Johnny Greenwood wird abgespielt
bis zum Ende.

STIMME
Oma.
Da ist sie wieder.
Als Baby liege ich in den Armen meiner Mutter
und zusammen schauen wir in einen großen Spiegel.
Ich schaue aus dem Fenster und meine Mutter fÀhrt weg.
Völlige Stille.
Es kann wieder Neues mit der BrĂŒcke geschehen.

EXT. AUF DER BRÜCKE
Auf der anderen Seite der BrĂŒcke geht eine schwarz gekleidete alte
Frau immerzu auf und ab. Hin und wieder hÀlt sie inne und schaut
skeptisch in unsere Richtung.

STIMME
Wieder sehe ich meine Oma auf und ab wandern.
Ich möchte gerne etwas Neues finden.
Seit dem 24. Dezember 1978 immer in Schwarz.
Jeder Mensch hat das Recht, sich schlecht zu fĂŒhlen.
Die BrĂŒcke war fĂŒr mich der Weg in eine andere Welt.
Und dann kam sie eine Stunde spĂ€ter zurĂŒck.
Ich will nicht wie mein Vater werden, denn der konnte das nicht.
Alle TrÀume und Gedanken von allen jemals Lebenden schweben
ĂŒber der BrĂŒcke.
Anders geht es nicht.
Ich spĂŒre keine Blutsverwandtschaft mit meinem Vater.
Über die Jahre habe ich darin eine gewisse Logik gefunden.
GrĂŒne Oma geht bei schöner Musik bestĂ€ndig ĂŒber die grĂŒne
BrĂŒcke hin und her.
Your were never really here.
Ich habe viele Erinnerungen.
Erinnerungen von Erinnerungen einer Erinnerung einer
Erinnerung.
Wie ein im Boden verankerter Baum in aufgewĂŒhltem Wasser.
Es ist ganz anders, als du es dir vorgestellt hattest.
Es ist ein Neuanfang.

EXT. IN DER LUFT
Es wird herausgezoomt. Das ganze Dorf wird sichtbar. Die alte
Frau blickt ab und zu nach oben in unsere Richtung, um danach wieder
auf und ab zu gehen.

STIMME
Es war einmal ein winziges Dorf Berg aan de Maas.
In diesem Dorf steckt man zwischen zwei GewÀssern.
Was steckt von der BrĂŒcke in mir?
Wie kann man wieder auf eine Ebene kommen?
Die Angst, ich könne etwas nicht zulassen
deshalb sehe ich es nicht.
Ich weiß nie, wo ich anfangen muss.
Scherben.
Es gibt keine Chronologie.
You were never really here.
Er ist nie wirklich dagewesen.
Oma.
Heute Nacht nicht sterben.

ENDE

 

C’est un nouveau dĂ©part

Traduction : Guillaume Deneufbourg

 

LIEU EXT. INCONNU
Brume. Une voix calme s’élĂšve.

VOIX
Un recoin, petit et dense.
Berg aan de Maas.
Premiers souvenirs de ma vie.
Me promener dans ce village
le temps d’un week-end.
Invisible.
Oogstdankfeesten, la cavalcade.
La magie.
Elle vous prend aux tripes.
Magique.

EXT. SUR LE PONT
Le brouillard se dissipe. Un pont vert se fait jour. Toutes les directions se profilent.

VOIX
L’image demeure insaisissable.
Une grand-mĂšre, vĂȘtue de vert, sur un pont vert.
Haer euver ut vaer,
trök euver de brök.
Le dialecte de chez moi.
Traversée en bateau,
Retour par le pont.
Une ferme.
Mes grands-parents y sont enterrés.
Elle traverse le pont, vĂȘtue de noir, coiffĂ©e d’un chapeau.

LIEU INT. INCONNU
Le signal de la box Bluetooth se fait entendre.
‘Three Synthesisers’ de Johnny Greenwood
Jusqu’à la derniùre note.

VOIX
Ma grand-mĂšre.
Je la vois de nouveau.
Je suis un bébé dans les bras de ma mÚre,
nous nous regardons dans le mĂȘme grand miroir.
Je vois par la fenĂȘtre ma mĂšre partir.
Quiétude.
D’autres souvenirs peuvent rĂ©investir le pont.

EXT. SUR LE PONT
Sur l’autre rive, une vieille femme vĂȘtue de noir longe la berge. De temps Ă  autre, elle s’arrĂȘte et observe, pensive, dans notre direction.

VOIX
Je revois ma grand-mĂšre aller et venir.
Je veux d’autres souvenirs.
Depuis le 24 dĂ©cembre 1978, l’obscuritĂ© domine.
Tout homme a le droit de se sentir mal.
Ce pont Ă©tait pour moi un chemin vers un autre monde.
Puis elle revenait, une heure plus tard.
Je ne veux pas devenir comme mon pĂšre, qui en Ă©tait incapable.
Tous les rĂȘves et les pensĂ©es de ceux qui ont vĂ©cu flottent au-dessus de ce pont.
Il ne peut en ĂȘtre autrement.
Je n’ai aucun lien de sang avec mon pùre.
J’en ai compris la logique au fil des ans.
Ma grand-mĂšre vĂȘtue de vert, au son d’une jolie mĂ©lodie, va et vient sur le pont vert.
You where never really here.
J’ai beaucoup de souvenirs.
Des souvenirs de souvenirs d’un souvenir d’un souvenir.
Comme un arbre ancré dans un sol sous eau.
Rien n’est plus comme je l’avais imaginĂ©.
Un nouveau départ.

EXT. EN PLEIN AIR
On prend un peu de recul. Le village tout entier se révÚle. La vieille femme lÚve de temps à autre les yeux dans notre direction, repend ses allées et venues.

VOIX
Il Ă©tait une fois un tout petit village
appelé Berg aan de Maas.
On y nageait entre deux eaux.
Qu’ai-je gardĂ© de ce pont ?
Comment y revenir ?
La peur de ne pas pouvoir supporter un autre souvenir
Il ne se montre pas.
Je ne sais par oĂč commencer.
Des bribes.
Sans chronologie.
You where never really here.
Il n’a jamais vraiment Ă©tĂ© ici.
Grand-mĂšre.
Ne meurs pas ce soir.

FIN

 

Borderlines | Euregion Literature

Borderlines is het platform voor poĂ«zie en verhalen in de Euregio Maas-Rijn. Het begon allemaal in 2016 toen Merlijn Huntjens contact opnam met Oscar Malinowski op Facebook om te vragen of hij interesse zou hebben in een uitwisselingsprogramma Nederlands-Duitse slamcultuur, aangezien Merlijn sowieso van plan was om Limburgse poetry slam kampioenschappen te organiseren. Gelukkig had Oscar interesse, dus organiseerden ze vier slams met Duitse gastartiesten in Heerlen, Sittard, Roermond en Venlo. Een jaar later, in 2017, hielden ze hun eerste echte Euregion Poetry Slam met een podium in Aken, georganiseerd door Satznachvorn, en een tweetalige finale in Heerlen. Dat jaar trad ook Oliver Vogt toe. Nog een jaar later zouden ze Eupen met de hulp van Marc CĂŒrz aan de lijst toevoegen en in 2021 zou Luik de volgende zijn.

Bekijk/luister/lees ook de rest van de teksten in deze reeks!

Ruud Horrichs studeerde in 2010 af aan de Academie voor Theater te Tilburg en is sindsdien theatermaker en docent. Als oprichter van De Eenzamen regisseerde hij toneelstukken die werden opgevoerd op toonaangevende podia en festivals in België en Nederland. Gedurende dit proces heeft hij met verschillende soorten kunstenaars, wetenschappers en mensen in de wereld gewerkt. In 2021 studeerde hij af aan de master Theater aan de Toneelacademie Maastricht. Hij werd in zijn vak ondersteund door C-Takt en Via Zuid.