Jouska

Golubjevaite Hemel van Rossum  - 19 juli 2022

Wintertuins stagiair Mel Kikkert nodigde een dichter en een webkunstenaar uit om samen te werken

Dit interactieve webgedicht roept spanning op tussen de betekenis en de vorm van de tekst. Elke lezing, muiszweving, muisklik verandert en ontvouwt nieuwe (niet)-leesbare paden en patronen van het narratief. Deze interface staat ons toe om ons digitale lees- en browsegedrag te observeren. De tekst is een gedicht over Den Helder en verschillende soorten rouw, die blijven rondspoken in een persoon. (NB: Jouska is alleen goed te lezen op een computer, je telefoon kan dit knappe staaltje webkunst helaas nog niet aan.)

 

    jouska 
  
toen de zon onderging naast het fietsen over de dijk met uitzicht op paal 17 herinnerde ik me verliefdheid weer om zo in mijn lichaam te huizen dat ik mij aan m’n hielen het trappenhuis omhoog zou laten trekken dat de dagen staand naakt voor de spiegel eindeloos worden en ik van de avondlucht trok ijl tussen mijn shirt en buik oksels ik voelde ineens een mep koorts bij gaan zwemmen samen zweetdruppeltjes op mijn voorhoofd gekust worden sukkelig gelachen nooit vergeten
jouska
er liggen nog zoveel vissen in de zee voor het oprapen ik denk niet dat ik verliefd ben op het meisje dat naast mij ligt drie keer per week ik heb geen bijbelvast lichaam enkel dodencellen in mijn zwarte ogen je moet er meer mee kunnen dan dat ik kan
jouska
mag ik door het verkeer met een headset of een set van handen als zeeschelpen om mijn oren om niet te hoeven horen hoe ze mijn video’s verspreiden ik heb gehuild omdat ik nooit een video of ik het onderbuikgevoel kreeg dat ik de volmaakten nooit ontmoet had willen hebben ik wil deze zomer niet levend ingaan
jouska
ik zou het nooit je kunnen uitleggen hoe graag ik heb gewild dat ik niet te begrijpen was het gepieker uit mijn slaap haalt me in ik trek aan mijn sleutelhangers neuroses zorgen ervoor dat je moeilijk bent om van te houden las ik
jouska
de natuurbegraafplaats is betaald dat moest ook gebeuren dus ik deed dat het is jammer dat je nooit hebt laten weten wat je wensen waren maar ik zou ze ook niet kunnen uitspreken als ik ze zou hebben
jouska
het waaide dus de eindverantwoordelijke vroeg me of ik dat gedicht kende waarop ik antwoordde ‘dit kan over alles gaan’ en ze zei ‘dat is zo’ en ik zei ‘heb je het over die van tjitske jansen die zo gaat van ik hou zo van het denken dat het zou kunnen als het kon’ maar het bleef waaien en ze bleef koud stil praktisch ik weet dat ze een steenbok is maar ik weet niet of ik het red het waait nu ook
jouska
ik heb besloten dat ik niet meer geloof vanaf nu wil ik een carrière voor het geld ik weet niet meer waar ik goed in was of wat ik wilde doen waarom dacht je dat ik dit zou kunnen dit
jouska
‘vergeet je het licht niet uit doen voor de elektriciteitsrekening’, zei je en dat de krant elke dag op de deurpost heel droevig gaat zijn, ‘lees het anders maar niet’ ik luisterde naar je ik wil dat je dat weet ik geloof niet dat ik op tijd kan komen

Golubjevaite is een tekst-geluid kunstenaar en creatieve codeur gevestigd in Nederland. Live digitale/audiovisuele performances en DIY-interfaces vormen de kern van haar praktijk. Ze onderwijst zichzelf op het gebied van code en digitale technologieën op haar eigen tempo en verwerpt de gecommodificeerde, door mannen opgelegde benaderingen van softwareontwikkeling. Met haar werk zoekt ze een brug tussen taal, autobiografie en codeerpraktijken.

Hemel van Rossum draagt het liefst kledingstukken die van iemand anders zijn. Hij studeert dit jaar af met een scriptie over de fenomenologie van het huis in non-coherente narratieven aan de Universiteit van Amsterdam. In 2020 werd zijn ecologische liefdespoëzie verwerkt in een geluidsinstallatie die zes keer is afgespeeld terwijl hij en een andere trans kunstenares zouden verder weven aan een weefraam op Impakt Festival. In 2022 werd hij tweede in de categorie Engelstalig van Babylon’s Interuniversitaire Literaire Prijs met gedichten over het idee van een tweede puberteit in de trans-beleving. (Foto door Sevilay Maria van Dorst.)