Unshakable as mountains

Florentine Mol  - 27 juni 2022

Nieuw werk van schrijvers uit Literatuurnest

Bij Wintertuins schrijfwerkplaats Literatuurnest kunnen schrijvers iedere maand een tekst voorleggen aan collega-schrijvers. Florentine Mol legde ‘Unshakable as mountains’ voor tijdens een bijeenkomst van Literatuurnest Utrecht. Dit fragment maakt onderdeel uit van een roman in aanbouw. In haar roman beschrijft Florentine de gletsjertocht naar Monte Rosa die ze maakte in augustus 2021, dezelfde tocht die haar vader maakte in 2015, waarna ze hem nooit meer terugzag. 

 

 

Unshakable as mountains

5 augustus 2021, onderweg naar de Alpen


Ik ben onderweg naar de berg waar mijn vader nooit vanaf is gekomen. Het is rustig op de
weg. Heel Nederland ligt, in de tuin, een park of op het strand, zich overgevend aan de lome
invloed van de zon. Ik rijd in zijn auto, een oude, grijze Volvo. De twee voorste wieldoppen
ontbreken. Het ziet er onverzorgd uit, als iemand die twee voortanden mist. De achterbank ligt
bezaaid met klimspullen waar de prijskaartjes nog aan zitten: bergschoenen, thermoshirtjes,
dikke sokken, een broek met van die ritsen aan de zijkant en onderbroeken. Die laatste moeten
synthetisch zijn, zoals vermeld staat op de paklijst, want dat droogt het snelst. Mij lijkt
inderdaad niets vervelender dan uren door de sneeuw banjeren in een natte onderbroek.
Bij elke witte streep op de weg die ik passeer voel ik mij vrijer. Mijn schouders
zakken, ik doe de knopen van mijn broek open en laat mijn buik dankbaar uitpuilen als
pudding die uit de verpakking wordt gehaald. Weg uit Amsterdam. Weg van de relatie die
continu op het randje van de afgrond balanceert. De relatie die ik telkens weer probeer te
lijmen, net als ons kapotte meubilair.

Een paar uur eerder had ik Adam omhelsd in onze woonkamer. De woonkamer met de
vuistafdruk in de deur. De woonkamer met de boekenkast die hij speciaal voor mij had
gemaakt toen ik bij hem introk, zodat er genoeg plek zou zijn voor het meest substantiële
gedeelte van mijn inboedel. De woonkamer met de menora die ik hem cadeau
had gedaan, zodat hij zich meer verbonden zou voelen met zijn wortels, zijn joods-zijn, zijn
oma die challe voor hem bakte. Het abstracte berglandschap aan de muur – mijn eerste
schilderij, gekocht van mijn stufi, op een veiling in Parijs. De woonkamer met de oed naast de
bank, die hij bespeelde en waar ik nooit aan mocht komen, omdat ik er volgens hem veel te
hardhandig mee omging.
Ik keek uit het raam naar de voorbijgaande fietsers, naar de spitse torentjes van de
Waag, de witte marktkraampjes op de Nieuwmarkt, en naar de weerspiegelingen van de zon
op het zwarte water in de kade. ‘Unshakable as mountains,’ zei ik tegen hem zoals we gewend
waren tegen elkaar te zeggen. Onze liefde: net zo onwankelbaar als de bergen. Dit keer klonk
het hol, als een likje verf op een verroest voorwerp. ‘Ik hoop dat je vindt waar je naar op zoek
bent,’ antwoordde hij. ‘Dat hoop ik ook.’ Ik vroeg me af of je iets kan vinden zonder te weten
waar je naar op zoek bent.

Het was een paar jaar eerder toen mijn vader in deze auto reed, ook begin augustus. Achterin
lagen zijn oude en versleten klimspullen. Mijn vader was van mening dat ze vroeger alles
beter maakten. Hij droeg daarom decenniaoude ribbroeken, had zware bergschoenen met
stalen neuzen die hij kocht toen hij ooit student was. Ik stelde mijn vader voor op de gletsjer,
over zijn kuiten rode gamaschen en aan zijn rugzak hangt een antieke pikhouweel met
verroeste ijzeren kop. Net een alpinist op expeditie begin negentienhonderd. Bij mijn vader
was alles minimaal dertig jaar oud, daarna vertrouwde hij het niet meer. Heel anders dan mijn
bergspullen, die nieuw en ongebruikt zijn.
Ik vraag mij af of hij wist, misschien ergens onbewust, dat hij niet meer terug zou
keren. Dat ook hij sterfelijk was. Dat hij ons nooit meer zou zien, mij nooit meer zou zien. Of
hij wist dat het juist zijn liefde was voor de gletsjer, voor deze femme fatale, in haar
verleidelijke witte jurk, die hem zou ruïneren. Dat hij opgeslokt zou worden in haar crevasse,
één van haar meedogenloze spleten. Dat vraag ik mij af. Tegelijkertijd galmen de woorden
van mijn vriend na in mijn hoofd: ‘Ik hoop dat je vindt waar je naar op zoek bent.’ Ik ben
constant op zoek: naar erkenning, herkenning, naar liefde, naar mijn vader. Ik wil even niets zoeken, maar simpelweg verdwijnen tussen de diepe dijen van de gletsjer, net als mijn vader.

 

Literatuurnest is een ontmoetingsplek voor schrijvers, dichters en verhalenvertellers. Wie schrijft doet dat vaak alleen, zonder kantoor of collega’s. Wintertuin biedt een schrijfwerkplaats waar je met andere schrijvers en lezers kunt sparren en feedback krijgt op je werk. Gezellig, vrijblijvend en zonder grote verwachtingen.
De werkgroepen van Literatuurnest komen samen op drie locaties: Nijmegen, Utrecht en digitaal via Zoom. Deze bijeenkomsten vinden één keer per maand plaats op vaste avonden. Per editie is er ruimte voor twee of drie schrijvers om een tekst voor te leggen. Wil je meedoen? Meld je dan aan Hannah Chris (Nijmegen), Laurens (Utrecht) of Steff (Digitaal). Of klik door voor meer informatie over Literatuurnest.

 

Florentine Mol is schrijver, kunsthistorica, mystica, ondernemer en Feng Shui-professional. Ze schrijft om het leven op een sokkel te plaatsen. Zodat ze het van alle kanten kan bekijken. Ze zoekt met woorden naar de waarheid. Die ze niet schuwt, hoe ongemakkelijk deze ook kan zijn. Niet in de laatste plaats voor haarzelf. Op poëtische, scherpe maar ook tedere wijze verkent ze in haar teksten haar relatie tot de zichtbare en vooral ook de onzichtbare werkelijkheid. Momenteel werkt ze aan haar debuutroman waarvoor ze het drukke Amsterdam heeft verruild voor Den Haag.