Graaf niet langer in het verle-

De drukte in de zaal valt Myrthe niet eens op, terwijl ze glanzende rode verf over het bruine karton trekt. ‘Heb je meer materiaal nodig?’ klinkt het achter haar. Ze hoort het niet. In haar hoofd doet ze verschillende berekeningen. Of alle letters zullen passen. Dat ze de ene niet per ongeluk groter heeft getekend dan de rest. Ze kijkt niet op, tot ze aan haar schouder een tikje voelt. ‘Hi, heb je nog meer karton nodig?’

‘Momentje, dank je, nog bezig!’ ratelt ze, terwijl ze zich eindelijk omdraait naar de stem. 

Haar glimlach verdwijnt wanneer ze hem ziet. Ze krabt ongemakkelijk aan de schouder waaraan hij tikte. 

‘Hi, wat leuk om je weer te zien,’ zegt hij.

‘Hey.’ Ze fronst. 

‘Tom, weet je nog?’ 

‘Weet ik.’ 

Hij buigt zich naar het stukje karton. ‘Graaf niet langer in mijn verle-‘ 

‘Verleden.’ 

‘Die heb ik niet eerder gezien.’ 

Iemand klimt net op het podium. Het geroezemoes in de zaal wordt wat luider. ‘Wat zeg je?’ vraagt ze met haar hand als een schelp tegen haar oor. 

Hij buigt iets dichter naar haar toe. Zij keert zich weer naar haar letters. ‘Ik zei: mooie slogan, die heb ik nog niet eerder gelezen.’ 

Ze kijkt naar haar werk. ‘Ik probeerde wat origineler te zijn.’ 

‘Ik had niks anders van je verwacht.’ 

‘Soms weet je ook niet wat je van mensen kunt verwachten.’ 

‘Fair.’ 

Ze pakt een doek om haar voorhoofd af te vegen. 

Stilte. 

‘Ik heb je hier nog niet eerder gezien.’ 

‘Het is mijn eerste keer, jij?’

‘Ik kom hier wel vaker.’ 

‘Ja?’ 

‘Klopt, maar wat leuk dat je ons versterkt.’ 

‘Ons?’ 

‘Ja, ik zit in het bestuur.’ 

‘Oh, zo.’ 

‘Je blijft wel komen, toch?’ 

‘Als mijn vriendin dat wil.’ 

‘Ah, ben je hier niet alleen gekomen vandaag?’ 

‘Nee. Haar ding.’ 

‘En niet de jouwe?’ 

‘Niet echt.’ 

‘Was je vroeger niet juist veel bezig met deze dingen?’ 

‘Soms maak je bepaalde dingen mee.’ 

Stilte. 

‘Ik ben in ieder geval blij dat je hier bent.’ 

‘Mhmm.’ 

‘Waar is die vriendin van je trouwens?’ 

‘Ergens,’ zegt ze, terwijl ze met haar hand wuift naar de mensen in de zaal. ‘Ze is heel erg sociaal.’ 

Tom kijkt naar alle hoeken van de tafel. ‘Maakt zij geen bordje voor later?’ 

‘Nee.’ 

‘Gaan jullie deze samen houden, of zo?’ 

‘Deze is van mij.’ Myrthe veegt de nieuwe zweetdruppels van haar voorhoofd. 

‘Zomer, hè?’ lacht hij.  

‘En waar is jouw bordje?’ vraagt ze. 

‘Ik maak geen bordje. Ik help met het uitdelen van materiaal.’ 

‘Oh, zo.’ 

‘Ja, ook het programma samenstellen, donoren spreken en zo.’ 

‘Achter de schermen bezig zijn dus.’ 

‘Ja, klopt, het is eigenlijk wel leuker dan het misschien lijkt.’ 

‘Niet dat ongemak je ooit van iets heeft weerhouden.’ 

‘Eh, tja, ja, het hangt af wat je—’ 

‘Zou ik meer rode verf mogen? Dat komt volgens mij duidelijker tot uiting in de krantenfoto’s.’ 

‘Klopt, maar we kunnen misschien van de tafel naast ons—’ 

‘Zij moeten nog best veel inkleuren, dus ik wil liever—’ 

‘Ik begrijp het, komt eraan.’ 

‘Dank’ 

‘Ik—’

‘Hmm?’ 

‘Ben je hier nog wanneer ik terug ben?’ 

‘Heeeyyy!’ Auke plompt zich naast Myrthe. ‘Oef, dat duurde langer dan gedacht!’

‘Alles gelukt?’ 

‘Ja, ik ben over een kwartier aan de beurt… en wie is dit?’ 

‘Hey, ik ben Tom. We hebben gemaild, denk ik.’ 

‘Ja, Tom! Fijn je eindelijk in het echt te zien. Gaat alles oké tot nu toe?’ 

‘Ja, we zijn tevreden.’ 

‘Hopelijk straks ook nog steeds na mijn gedeelte, haha!’ 

‘Zeker, we kijken ernaar uit. Dus jullie kennen elkaar?’

‘Ja, besties for lifies… en jullie kennen elkaar ook?’

‘Niet echt.’ 

‘Ja, ik ken haar van vroeger.’ 

Auke kijkt van de ene naar de andere. ‘Ik wil hier alles over weten, maar ik zie daar… Hey, Will, Wiiiillll!’  Auke sprint richting het podium. ‘Vergeet me niet te filmen!” schreeuwt ze nog naar Myrthe. 

‘Ah, Auke is die vriendin.’ 

‘Ja.’ 

‘We zijn allemaal heel erg onder de indruk van haar werk.’ 

‘Ik ook.’ 

‘Ik dacht bijna dat je haar had verzonnen.’ 

Verzonnen?’ 

‘Ja, dat je hier alleen was gekomen.’ 

Myrthe lacht vol ongeloof. ‘En waarom zou ik dat doen?’

‘Zullen we niet gewoon ergens rustig gaan praten?’

‘Ik weet echt niet wat er nog te zeggen valt.’ 

‘Er is duidelijk iets dat jou hindert?’ 

‘Uhm, nee, no way dat je mij dit terug naar mij schuift. Er is duidelijk iets dat jou hindert. Luister, laat mij dit bordje afmaken. Ik heb duidelijk geen extra verf nodig. Ik gaf je gewoon een kans om heel rustig en zonder drama door te gaan met je dag. Maar nee, je doet altijd precies wat jij wil. Waarom ben je hier trouwens? Heb je wel hart voor dit werk of ziet het er gewoon goed uit op je cv? Mister I-always-do-the-right-thing-for-myself.” Nadat Myrthe is uitgeraasd, grijpt ze naar haar bordje. Het valt haar niet eens op dat de halve zaal naar hen kijkt. Vanuit het podium kijkt Auke met een combinatie van trots en ademloze verbazing naar haar. Om de aanwezigen van het voorval af te leiden begint ze met een ongeplande voordracht. 

Met het restantje verf dat Myrthe overheeft, maakt ze haar leus slordig af. Daarna geeft ze het bordje aan Tom. ‘Kijk, neem les.’ Tom kijkt naar het bord in zijn handen. Hij opent zijn mond. Hij sluit ‘m weer. Wanneer hij opkijkt, is Myrthe al verdwenen. 

——–

De komende weken publiceert Wintertuin op Notulen van het Onzichtbare verhalen die zijn geschreven tijdens de Creative Writing Workshop for starting writers die we aan inwoners van Curacao en Suriname hebben gegeven. Het verhaal van Stefanie is de eerste in deze reeks.