Pilletjes (een utopie)

Martin Rombouts - 30 oktober 2019

In aanloop naar het Wintertuinfestival zetten vier schrijvers een norm op zijn kop door middel van speculatieve fictie

 

Pilletjes (een utopie)

Een pilletje waar je het een beetje warm van krijgt.
Een pilletje.
Een pilletje tegen het tandenknarsen.

Een pilletje waardoor je minder intens.
Een pilletje waar je gewoon een avond lekker op kan dansen.
Een pilletje waardoor je je beter kunt concentreren.
Een pilletje tegen rugklachten.

Er is een pilletje waardoor ik zeker weet dat ik een lekkere geur adem als ik voor je deur sta.
Er is een pilletje waardoor ik minder vaak moe ben, afzeg.
Een pilletje tegen het missen.
Tegen heimwee.

Daar is een pilletje voor.

Er is een pilletje waardoor ik makkelijker klaarkom, als je dat wil.
Of juist moeilijker?
Mijn tante dacht vroeger dat ze verliefd was op elke man waar ze opgewonden van werd.
Een pilletje waardoor dat ook echt zo is.
Een pilletje waardoor ik daar geen last van heb.

Pilletjes.

Pilletjes voor minder zin in snoep.
Pilletjes voor straks pas honger.
Pilletjes om de afgelopen week uit je geheugen te wissen.
Pilletjes om de aankomende.

Er zijn pilletjes.

Er is een pilletje tegen menstruatiepijn.
Een pilletje tegen de menstruatiepijn dat ook daadwerkelijk voor menstruatiepijn ontwikkeld is.
Een pilletje dat mijn stem wat dieper maakt.
Een pilletje waardoor je sneller vreemde talen leert.
Een pilletje waardoor het stil is om je heen.
En in mezelf.

Om bij te stofzuigen.
Tegen katers.
Om met je herinnering aan je vader te praten.
Waardoor vegetariërs tegen vlees kunnen.

Een pilletje.

Er is een pilletje waardoor ik op mijn rug kan slapen en binnen vijf minuten in slaap valt.
Een pilletje waardoor ik ’s nachts minder urine aanmaak waardoor ik niet middenin de nacht naar de wc hoeft.
Een pilletje waardoor ik ’s nachts niet de deken steel.
Een pilletje waardoor ik ’s morgens vroeg een kopje Lady Grey voor je maakt terwijl je onder de douche staat.
Omdat ik ‘s morgens vroeg eigenlijk wel een kopje Lady Grey voor je wil maken terwijl je onder de douche staat, maar dat vergeet ik altijd omdat ik niet zo goed ben in opstaan, als het kon zou ik eeuwig snoozen.
Een pilletje waardoor ik het kan, durf, doe, net als jij, contrastdouchen.
Of een pilletje waardoor ik de gezondheidsvoordelen van contrastdouchen krijg, de helderheid van geest ervan.
Een pilletje waardoor ik minder zweet.
Een pilletje waardoor alles naar jouw nachtzweet ruikt.

Er is een pilletje waar ik minder bang van word.
Een pilletje tegen tandbederf.
Een pilletje waardoor ik me minder schuldig voel.
Een pilletje waardoor ik opeens heel boos kan worden.
Wanneer ik dat nodig hebt.
Waardoor ik je de waarheid zeg.
Wanneer ik dat nodig heb.
Misschien is dat hetzelfde pilletje als die ene waar je minder bang van wordt.

Pilletje.

Een pilletje dat je voor veel geld kan verkopen.
Waardoor je een huisje voor ons kan kopen.
Een nieuwbouwhuisje.
Een pilletje tegen onze droge kelen van de airconditioning.
Een pilletje waardoor je kinderen wil.

Dan neem je toch een pilletje?

Een blauw pilletje.
Een roze pilletje
Een zwart pilletje.
Een blanco pilletje.
Een regenboogpilletje.
Een rood pilletje.

Een pilletje tegen infectieziektes.
Een pilletje tegen kanker.
Een pilletje waardoor je doodgaat.
Een pilletje dat lekker smaakt.

Een pilletje.
Pilletje.
Een pilletje.
Er is een pilletje waardoor andere pilletjes binnen vijf minuten beginnen te werken.
Pilletje.
Pilletje
Pilletje.
Een pilletje
Pilletje.

En o lieverd, die nieuwe antidepressiva.

 

Wintertuinfestival

Het thema van het Wintertuinfestival is gastvrijheid. Gastvrijheid vertrekt vanuit een gevoel van vanzelfsprekendheid. De vanzelfsprekendheid van een lege stoel aan de eettafel of een vrije kamer voor een onverwachte gast – of op die stoel wordt gezeten of in die kamer wordt geslapen is irrelevant; de ruimte is er. Aan de andere kant is er de vanzelfsprekendheid dat je er simpelweg mag zijn. Je hoeft niet te doen alsof je thuis bent, je bent thuis.
Gastvrijheid is een wisselwerking, een verbond dat gast en host aangaan met elkaar; de vanzelfsprekendheid komt voort uit een gedeelde verantwoordelijkheid voor het gesprek en een ongefundeerd vertrouwen in elkaar. Dit staat haaks op de heersende sociale normen, die de verantwoordelijkheid voor de discussie veelal bij de buitenstaander leggen en gesterkt worden door argwaan.
Met deze reeks zetten we verschillende normen op hun kop om zo dichter in de buurt te komen van wat gastvrijheid nu betekent, en hoe we daaraan kunnen bijdragen. Het idee voor de reeks kwam van oud-stagiaire Anneroos Broersma. Klik door voor de andere teksten.

Martin Rombouts onderzoekt in proza, poëzie en performances hoe het nu werkt. Hij studeerde twee jaar Humanistiek aan de Universiteit voor Humanistiek en stapte daarna over naar de Creative Writing-opleiding van ArtEZ, waar hij in 2018 afstudeerde met de post-truth nonfictienovelle I want to climb the mountain. Werk van Martin werd gepubliceerd in Tirade, op De Revisor en bij ABCyourself, en hij droeg voor op het Wintertuinfestival, Brainwashfestival en Explore the North. Daarnaast schreef hij de tekst voor de dansvoorstelling The Nonsense Society, die in 2016 in première ging op het CADANCE festival. In het Slow Writing Lab onderzoekt Martin in het project EUROTEKEN ZEVENDUIZEND de invloed van armoede-ervaring op zelfwaarde. Daartoe geeft hij vijftig keer vijftig euro uit aan dingen waar hij nooit eerder vijftig euro aan uitgaf omdat hij arm was.