Misschien wordt het tijd om ergens aan te ontsnappen

Merel van Slobbe - 03 september 2018
Simone Zwitserloot

Samenwerking tussen een dichter en een illustrator

misschien wordt het tijd om ergens aan te ontsnappen

mijn huid is zachter dan deze planeet:
de binnenkant van mijn polsen, het stuk
tussen mijn navel en mijn borsten
mijn huid is zacht genoeg om een nest te zijn
voor een klein dier, een eekhoorn

mijn handen zijn sterk genoeg om een mammoet te dragen
om uitgestorven diersoorten uit de tuin op te graven en te bewaren
in bubbeltjesplastic en niemand hoeft ooit meer bang te zijn
om kapot te vallen op een keukenvloer
op een lichaam dat harder is dan gedacht

sterk genoeg om iets op te graven dat nog geboren moet worden

ik kan mijn wijsvinger achter de horizon haken en eraan trekken
om het uitzicht langzaam dichterbij te halen, net zo lang tot alles trilt
tot het uitzicht bijna knapt

en toch:
elke dag zakt deze stad verder weg onder de zeespiegel
misschien wordt het tijd om ergens aan te ontsnappen
we zijn al bijna kraters
we zijn al bijna de komeet

nooit eerder waren we zo onwaarschijnlijk

 

 

Simone Zwitserloot houdt van experimenteren: ze probeert woord en beeld in zoveel mogelijk vormen te gieten. Zo stond ze onder andere met een combinatie van gedichten en projecties op Cultureel Terras de Kaaij en werd een serie gif-gedichten (gedichten geïllustreerd met gifjes) gepubliceerd op Hard//Hoofd. Simone voorziet niet alleen haar eigen werk van beeld, maar maakt ook illustraties in opdracht.

Merel van Slobbe schrijft proza en poëzie. Ze studeert filosofie aan de Radboud Universiteit Nijmegen, waar ze in 2016 campusdichter was. In 2017 won ze de Meander Dichtersprijs, en in 2018 nam ze de tweede prijs van de Turing Gedichtenwedstrijd in ontvangst. Merel is onderdeel van het dichterscollectief DichterBij, dat literaire avonden op verschillende locaties organiseert. Ze publiceerde in De Gids en De Revisor. Merel is maker bij De Nieuwe Oost | Wintertuin. (Foto door Nadine Ancher.)